There is long debate on the topic : why Hitler delayed his marriage until last hours of his life; he might have been homosexual, bisexual or heterosexual, but the main cause seems to be his rigid presentation of himself to be the "ultimate husband of all German women". From the gas effects of first world war or even other many reasons, Hitler was gradually destroyed by Parkinson, so he might have been impotent on the age of dying.
You may fail, everybody does, but if u stand and gear up again, there comes the real identification of you. Don't waste the invaluable life, you have the potential to be one of them. Remember: Things could have been worse than u have!!!!!!!!!!!!!
Hope we will be able to keep doing these tiny but worthy missions and keep helping all these unsung heroes of the society like Indira Neupane for the great cause ahead in the future as well.
बुद्धिसागर एक्स्प्रेसको त्यस्तो ठुलो योजना केही छैन भबिष्यमा, "५-६ वटा जती किताप लेख्ने आइडिया दिमागमा छन्, त्यती नै लेख्छु होला, २०-२५ वटा झुर किताप लेखेर के गर्नु ? कितापले मान्छेलाई दुखी बनाएर के गर्नु? रुनका लागि त आफ्नै दु:ख काफी छन् सबैका ।" उनलाई कोही कोहीले फिल्ममा लेख्नको लागि पनि अफर गर्छन्, तर हाललाई उन्को फिल्ममा लेख्ने पनि योजना छैन ।
धेरै कुरा उस्तै पनि छन्, अली केही भयो कि नाराजुलुस गर्ने बानी गएको रहेनछ, अस्ती भर्खरै अस्पतालका डाक्टरहरुलाई अभद्र व्यबहार गरेछन् । लथालिङ्ग जुम्ला बिमानस्थल झनै लथालिङ्ग भएछ । पानी झनै फोहोर आउन थालेछ । खाजा पहिले जस्तो पाइन्थ्यो त्यस्तै पाइने रहेछ । सरिता दिदीको मेडिकल र नबराज शाहीको पसल पनि उस्तै ।
 |
| देश सकेर निच्च गर्दै हाँस्न लाजै मान्दैनन् ! |
 |
| The Team @TFCNEPAL |
 |
| Deekshyaa |
grown up. Her father
was mentally disabled and her mother used to manage the cost of their living,
but being unable to handle the economic burden and psychological pressure, she became mentally
ill too. Her illness took a heavy toll on Deekshya’s life, she used to leave
her on the highways and roads, so that, some vehicle might run over her and she
could ask for money telling her baby has been kiled in a road accident.
नेपाली पुस्तकहरु थोरै किन्छु म, किनभने बजारमा धेरै कबिता र गजलका पुस्तक निस्किन्छन्, जुन म त्यत्ती बुझ्दिन, अन्य पुस्तक नै कम निस्किन्छन् । ति निस्कने मध्य पनि बाँधेर शुरुदेखी अन्त्यसम्म राख्न सक्ने पुस्तक त साह्रै कम हुन्छन् । बजारमा निस्किने धेरै पुस्तक कि त "अब म ठुलो मान्छे भएँ, किताब नलेखी हुन्न" भन्ने शैलीमा हुन्छन्, कि त "जे लेखेनी पढिहाल्छन्" भन्ने शैलीमा । बुद्धिसागरको "कर्णाली ब्लुज" पढेपछी मैले ५-६ वटा नेपाली पुस्तक पढ्न शुरु गरें, अनी आधा पढेर या अलिकती पढेर मिल्काएँ । सिधासादा भाषामा म किताबको भाषाशैली र बिषयबस्तुमा बढी आकर्षित हुन्छु, कहिलेकाही अरुले राम्रो छ भन्ने लहै-लहैमा लागेर किन्ने त छदैछ । यसैबिच बजारमा निकै हल्लाखल्ला र राम्रो भनेर प्रसंसा बटुलेको नयनराज पाण्डेको "लू" हात लाग्यो, किन्ने योजना थियो तर लुनाजीले दिनुभएपछी मैले दुई दिनमा पढेर भ्याएँ । मैले गलत भनेको भए माफ पाउँ तर मलाई पुस्तक हल्ला गरिएजस्तो राम्रो लागेन । साधारण भाषामा जबर्जस्ती सिध्याएँ ।
